ورق
استراتژی و ترفندهای اسپیدز
توی اسپیدز تیمی برنده می‌شه که خوانده‌ش رو برسونه، حریف رو ست کنه و بگ‌های کمتری جمع کنه. این هفت تا نکته بر پایهٔ قوانین پیش‌فرض ورقه: پیک همیشه حکمه، هر دستِ خوانده ۱۰ امتیاز داره و هر ده تا بگ ۱۰۰ امتیاز منفی میده. آخر هر نکته هم یه تمرین عملی هست که می‌تونی روی میز واقعی بازیش کنی.
توی اسپیدز چه کارت‌هایی رو باید بشماری؟
کارت‌های بزرگ و پیک‌ها رو موقعی که بازی می‌شن بشمار. وقتی همهٔ کارت‌های بالاترِ یه خال بازی شدن و هیچ بازیکن دیگه‌ای هم نمی‌تونه با پیک ببُرتش، کارتِ تو حتماً یه دست می‌گیره؛ پس قبل از اینکه نوبت شروع رو از دست بدی، بازیش کن.
- کلاً ۱۳ تا پیک توی بازی هست؛ هر کدوم که بازی شد بشمارش، چون هر پیکی که هنوز بیرون مونده می‌تونه کارت‌های برندهٔ تو توی خال‌های دیگه رو ببُره.
- بازیکنی که خال زمین رو بازی نمی‌کنه، دیگه تا آخر اون دور از اون خال نداره.
- بالاترین کارتِ باقی‌مونده از هر خال رو حواست باشه: وقتی آس و شاه خشت بازی شدن، بی‌بی خشتِ تو بالاترین خشته.
- بعد از هر دست، دست‌هایی رو که تیمتون گرفته با کارت‌های مطمئنت جمع بزن تا مطمئن بشی خوانده‌تون به‌سلامت می‌رسه یا نه.
چه خالی رو به سمت یارت بازی کنی؟
به سمتِ قدرتِ یارت بازی کن. یاری که یه خال رو نداره می‌تونه با پیک ببُره؛ پس تا وقتی پیک داره همون خال رو شروع کن. وقتی یارت خالی رو می‌بُره یا کارتی از یه خال دیگه روش رد می‌کنه، می‌فهمی که دیگه اون خال رو نداره.
- اون خال رو زود شروع کن: چون وقتی پیک‌های یارت تموم بشه، دیگه بریدن هم تموم می‌شه.
- اگه اول با پیک‌های خودت بازی کنی، ممکنه آخرین پیکِ یارت رو هم بکشی بیرون و فرصت بریدن رو از دستش بگیری.
- اگه حریفی که بعد از یارت بازی می‌کنه هم اون خال رو نداره، ممکنه با پیک بزرگ‌تری ببُره؛ واسه همین این شروع امنیت کمتری داره.
- خواندهٔ یارت یه سرنخه: خواندهٔ بالا معمولاً یعنی پیک برای بریدن داره.
کِی باید با پیک ببُری؟
وقتی دست برات مهمه و کارت دیگه‌ای برای بردنش نداری، ببُر: وقتی خواندهٔ تیمت رو می‌رسونه یا حریف رو ست می‌کنه. با پیکی هم ببُر که اون‌قدری بالا باشه که هیچ‌کدوم از بازیکن‌های بعد از تو نتونن بالاتر از اون بیارن.
- هر دو تا خوانده رو بشمار: دستی که حریف رو ست می‌کنه، دقیقاً به اندازهٔ دستی که خواندهٔ خودتون رو می‌رسونه ارزش داره.
- تیمی که ۸ خوانده، اگه ست بشه به‌جای گرفتنِ ۸۰ امتیاز مثبت، ۸۰ امتیاز منفی می‌خوره؛ یعنی ۱۶۰ امتیاز اختلاف!
- اگه بازیکن بعد از تو هم ممکنه اون خال رو نداشته باشه، با پیکی ببُر که نتونه از اون بالاتر بیاره.
- یادت باشه انداختن پیک، پیک رو می‌شکنه و از اون به بعد هر دو تیم می‌تونن بازی رو با پیک شروع کنن.
دستی رو که یارت داره می‌بره ببُری؟
نه. پیک وقتی بیشترین ارزش رو داره که دستی رو برات دربیاره که وگرنه تیمت می‌باخت. وقتی یارت همین حالا داره دست رو می‌بره و تو هم خال زمین رو نداری، کم‌ارزش‌ترین کارتت رو رد کن و پیکت رو برای بعد نگه دار.
- کارتی که روی یه خال دیگه رد می‌کنی هیچ‌وقت دست رو نمی‌بره؛ پس کم‌ارزش‌ترین کارتت رو رد کن.
- کارت‌های آخرِ خال‌های خلوتت رو رد کن: وقتی دستت از اون خال خالی بشه، بعداً می‌تونی ببُریش.
- اگه حریفی که هنوز بازی نکرده می‌تونه رو دست یارت بیاد و دست رو ببره، شاید بریدن تصمیم درستی باشه؛ ببین بعد از تو نوبت کیه.
- هر پیکی که نگه می‌داری یعنی دستی که بعداً می‌تونی بگیری، اونم دستی که وگرنه تیمتون می‌باختش.
وقتی یارت داره می‌بره، کارت بالا بدیم یا پایین؟
کارت پایین بده. وقتی یارت خودش داره دست رو می‌بره، پایین‌ترین کارتت از همون خال رو رد کن. این‌طوری کارتِ سرت بعداً یه دست جداگونه برای تیم می‌گیره، نه اینکه روی دست یارت حروم بشه.
- انداختن دو تا کارت برنده روی یه دست یعنی سوزوندنِ یه کارت باارزش: تیمتون به‌جای دو تا دست، فقط یک دست می‌گیره.
- کارت پایین دادن وقتی امنه که هیچ کارتِ باقی‌مونده‌ای نتونه دست یارت رو ببره، مثلاً وقتی کارت‌های سرِ اون خال رد شده باشن.
- اگه حریفی که هنوز نوبتش نشده می‌تونه رو دست یارت بیاد، اون‌قدری بالا بیا که دست برای تیم خودتون بمونه.
- نگه‌داشتن کارت سر یعنی باز بودنِ راه برای اینکه در ادامهٔ دور دوباره شروع بازی رو دستت بگیری.
چطور از نیلِ یارت محافظت کنی؟
نیل فقط وقتی ۱۰۰ امتیاز مثبت میده که یارت حتی یه دست هم نگیره. توی خال‌هایی که یارت ممکنه هنوز داشته باشه، بالاترین کارت‌هات رو بازی کن تا کارت‌های بالاش بی‌خطر زیر کارت تو بیفتن، و هر وقت هم کارتش داشت دست رو می‌برد، روش سوار شو و دست رو از چنگش دربیار.
- نیل جدا حساب می‌شه: خواندهٔ خودت به‌تنهایی می‌شه کل تعهد تیم، و دست‌هایی که نیل‌خوان می‌گیره اصلاً به خوانده اضافه نمی‌شه.
- نیلِ سوخته ۱۰۰ امتیاز منفی میده، که از امتیاز بیشتر خوانده‌ها بالاتره؛ پس محافظت از نیل حتی می‌تونه از گرفتنِ یه دستِ اضافه برای خودت مهم‌تر باشه.
- خال‌هایی که یارت نداره براش امن و بی‌خطره؛ با خال‌هایی بازی رو شروع کن که ممکنه هنوز کارت بزرگی ازشون داشته باشه.
- حریف کارت‌های کوچیک بازی می‌کنه تا یارت رو گیر بندازه و نیلش رو بسوزونه؛ کارت‌های سرت رو نگه دار تا دست رو از روش برداری و نجاتش بدی.
برای ست کردن حریف، بگ گرفتن می‌ارزه؟
معمولاً آره. وقتی خوانده‌ت رسیده، دستِ اضافه فقط یه بگه: الان ۱ امتیاز مثبت میده و فقط هر ده تاش ۱۰۰ امتیاز کم می‌کنه. در عوض، ست شدن به ازای هر دستی که حریف خوانده ۱۰ امتیاز ازش کم می‌کنه؛ پس دستی رو که حریف رو ست می‌کنه بگیر.
- بشمار حریف هنوز چند تا دست لازم داره و چند تا دست هم تا آخر دور باقی مونده.
- ست شدن ضررش دوبرابره: تیمی که ۵ خوانده به‌جای گرفتنِ ۵۰ امتیاز، ۵۰ امتیاز منفی می‌خوره؛ یعنی عملاً ۱۰۰ امتیاز اختلاف.
- اول تعداد بگ‌هاتون رو چک کن: با ۹ تا بگ، یه بگ اضافه ۱۰۰ امتیاز جریمه میاره؛ این تاوان رو با ارزشِ ست کردن حریف بسنج.
- اگه ست کردن حریف دیگه ممکن نیست، کارت پایین بده و بی‌خودی بگ اضافه جمع نکن.
آخرین به‌روزرسانی: